w numerze:
Otwartość serca -
rozmowa z ks. dr. Stanisłwem Cierkowskim, obrońcą węzła małżeńskiego w Sądzie Biskupim Diecezji Toruńskiej
Książka, której nie mieliśmy czytać -
O "Zarysie dziejów katolicyzmu polskiego" prof. Karola Górskiego
Nr 17 (749) * J * ROK * LII * 26 IV 2009
[Rozmiar: 7930 bajtów]
Praca

W nadchodzącym tygodniu obchodzimy wspomnienie św. Józefa, patrona ludzi pracy, które przypada 1 maja. Niegdyś było to hucznie obchodzone święto. Wydaje się, że dzisiaj, wbrew powszechnym narzekaniom na brak pracy, ten element życia człowieka stracił na wartości.
We wprowadzeniu do encykliki „Laborem exercens” („O pracy ludzkiej”) Jan Paweł II pisze: „Praca jest jednym z tych aspektów, aspektem odwiecznym i pierwszoplanowym, zawsze aktualnym i wciąż na nowo domagającym się, by o niej myśleć i świadczyć. Coraz to nowe bowiem powstają pytania i problemy, coraz nowe rodzą się nadzieje, ale także obawy i zagrożenia, związane z tym podstawowym wymiarem ludzkiego bytowania, z którego życie człowieka jest zbudowane na co dzień, z którego czerpie właściwą sobie godność”. O pracy możemy czytać już w Księdze Rodzaju. Św. Józef był cieślą, któremu w pracy pomagał Jezus, Syn Boży. Biblia również ukazuje istotę pracy: dzięki niej człowiek rozwija się, pomaga innym i bierze udział w akcie stwórczym, gdyż czyni sobie ziemię poddaną (por. Rdz 1, 28).
Jakimi zatem kategoriami myślą ci, którzy wcale nie żartem twierdzą, że nie po to uczyli się tyle lat na bezrobotnego, by teraz za kilkaset złotych pracować? W jaki sposób mają kształtować właściwą sobie godność ci, którzy jako błękitne ptaki, z własnego lenistwa i próżności nie podejmują pracy, a jedynie wciąż oczekują na pomoc ze strony instytucji charytatywnych? To pytania, na które coraz trudniej znaleźć odpowiedź.

Joanna Kruczyńska

pozycje cykliczne:
[Rozmiar: 10434 bajtów]
 DHTML Menu by AllWebMenus





wiadomości opracował
ks. dr Dariusz Żurański

[Rozmiar: 9927 bajtów]
Okładka książki „Jestem Królem Miłosierdzia”
wydanej z okazji koronacji obrazu


Kozackie Góry – tak określono północną część Torunia leżącą między dzielnicami: Przedmieście Chełmińskie a Mokre. W połowie lat osiemdziesiątych XX wieku urbaniści zaplanowali w tej części miasta budowę dwóch osiedli: Koniuchy i Kozacka. Równolegle z trwającymi pracami projektanckimi osiedli, Kuria Diecezjalna Chełmińska w Pelplinie wystąpiła do władz miasta o pozwolenie na budowę kościoła dla przyszłych mieszkańców. Otrzymano je pod koniec 1988 r.


Diecezjalne Sanktuarium Miłosierdzia
Bożego


Decyzją biskupa chełmińskiego Mariana Przykuckiego z dnia 12 marca 1989 r. do organizowania ośrodka duszpasterskiego, tworzenia nowej parafii i budowy kościoła został powołany ks. Stanisław Majewski, wikariusz parafii pw. Chrystusa Króla w Toruniu. Przyszły proboszcz tworzącej się parafii udał się na pielgrzymkę do Rzymu, by osobiście poprosić Ojca Świętego Jana Pawła II o błogosławieństwo dla nowo powstającej parafii i na budowę kościoła. Ojciec Święty bardzo dobrze zorientowany w topografii Torunia, udzielił swojego apostolskiego błogosławieństwa na audiencji prywatnej w Sali Klementyńskiej 27 kwietnia – tuż przed swoją pielgrzymką na Madagaskar. Modlitwa i błogosławieństwo papieskie towarzyszyły ks. Stanisławowi w załatwianiu spraw formalnych związanych z powstaniem parafii i rozpoczęciem budowy nowej świątyni. W międzyczasie przyszły proboszcz odwiedzał z posługą sakramentalną chorych i sam przeprowadził trwającą 60 dni wizytację duszpasterską (kolędę). Ta praca duszpasterska pozwoliła zjednać wiernych wokół dzieła, któremu po akceptacji Biskupa Przykuckiego patronowało Miłosierdzie Boże.
Formalnie parafia została powołana do istnienia 1 maja 1990 r. Została wydzielona głównie z parafii pw. św. Józefa (Bielany), a także z parafii pw. św. Antoniego (Wrzosy) i Matki Boskiej Zwycięskiej (ul. Podgórna). W tym dniu pod świeżo zbudowaną wiatą ks. Majewski odprawił pierwszą Mszę św. i nabożeństwo majowe. Do tego wydarzenia wierni nowej parafii przygotowali plac o powierzchni ok. 0, 5 ha w szczerym polu. Ogrodzony piaszczysty teren, porośnięty dzikimi różami, z wzniesionym krzyżem misyjnym poświęcił Biskup chełmiński 9 maja 1990 r. Od tego dnia zaczęto wznosić kaplicę, która została ukończona pod koniec tegoż roku. Uroczystość poświęcenia miała miejsce w Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny – 8 grudnia 1990 r. W kaplicy tej przez prawie 10 lat koncentrowało się życie parafialne. Od samego początku zespół architektów w osobach: Henryka Pawłowskiego, Jerzego Tusiackiego i Stanisława Miklaszewskiego pracował nad projektem nowej świątyni. Szczupłość terenów, jak również struktura geologiczna oraz bliskość lotniska determinowały bardzo prace architektoniczno- konstrukcyjne, jednak zostały uwieńczone sukcesem – wydaniem pozwolenia na budowę kościoła przez Urząd Miejski dnia 13 lipca 1992 r. W tym dniu rozpoczęły się wykopy pod przyszłą świątynię i dom parafialny. Od prawie czterech miesięcy Toruń był już stolicą nowej diecezji. Jej pasterz, bp Andrzej Suski, od samego początku z ojcowską troską wspierał budowę świątyni i życie najmłodszej wówczas wspólnoty parafialnej. W święto Miłosierdzia Bożego, 10 kwietnia 1994 r., podczas trwającej wizytacji kanonicznej, przy bardzo licznym udziale duchowieństwa i wiernych, dokonał poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę nowej świątyni, którą nazwał w homilii przyszłym sanktuarium. Kamień węgielny pochodził z grobu św. Siostry Faustyny z krakowskich Łagiewnik. Z tą chwilą wierni podjęli temat powstania sanktuarium i w tej intencji się modlili.

Redaktor odpowiedzialny:  ks. dr Dariusz ŻURAŃSKI
Współpraca: Joanna KRUCZYŃSKA
ul. Łazienna 18, 87-100 Toruń
tel. 056 622 35 30 w.39, fax 056 622 35 30 w.38
dyżur: od poniedziałku do piątku, od 9.00 do 13.00
Redakcja częstochowska:
Beata PIECZYKURA
ul. 3 Maja 12, 42-200 Częstochowa,
tel. 034 365 19 17,
fax 034 366 48 93
jesteśmy gośćmi
na stronach:

opracowanie stron:Tomasz Kowalski